The existing primary school of Geraardsbergen nests itself in an absurd inner area in the center of this historical Flemish town. The question for a considerable extension/addition of the existing school with 8 classes and a polyvalent space came to our attention. We decided in our sketch-proposal to separate the polyvalent space and classes from each other in order to protect the scarce rest space of the building site.

The volume carrying the classes has been designed as a vertical thin disk (6 meters by 36 meters and app. 10 meters high), which is smacked against the existing building. The old broad hallways and staircases on the different levels are reused for the access to the new wing. By recycling square meters on this side, we were able to offer the school larger classes. By connecting to the existing wing, we were obliged to take over the height of the older classes, which is now a days quiet luxurious.
The polyvalent space, mostly used as sport hall, has, in contrast to the class-wing- a strong horizontal character and is therefore (as compact as possible) built in the inner-area against the existing school. The façades of the bold volume accompany the children, parents and teachers as they enter their school. A large steel canopy crowns the hall and marks the renewed entrance area with the school reception at the end.
The polyvalent space also functions independently from the school by the addition of an extra entrance, facing the street. This is an important aspect for the school, aiming to be a "broad school" in the near future.

The polyvalent space as a cobblestone, the new classes as a casco-structure against the existing school.

De naam RTC staat voor Regionaal Technisch Centrum en wordt gerund door Pro Mechatronica met als doel het slabakkend technologisch onderwijs in de regio Zuid-West Vlaanderen nieuw leven in te blazen.

De bouwopdracht hield in op een korte termijn (12 maanden tussen eerste contact en oplevering) een volwaardig project aft te leveren. Het bouwprogramma bestaat uit twee delen: een administratieve zone en een leslokaal met simulatie mogelijkheid, aangesloten op de roboticalijn.

Het ontwerp eigent zich een no-nonsense strategie toe. Een verouderd sanitair blok werd afgebroken en in de donkere speelplaatsoverkapping werd een grote sleuf gemaakt. Dit geeft een lange, luchtige vide. In deze vrijgekomen strook werd een geprefabriceerde houtskeletstructuur opgetrokken. Deze geeft plaats aan de administratieve zone. Ze overziet zowel de achterliggende fabriekshal, de speelplaats als de hemelkoepel.

Het gevraagde leslokaal werd in de aanpalende fabriekshal voorzien: zwevend opgehangen aan de dakconstructie en afgezoomd met gordijnen. Een rood tapijt markeert de leszone. De roboticalijn is als kroonjuweel overal zichtbaar. Het leslokaal is transparent en laat gedeeltelijk inkijk toe.

Tussen speelplaats, administratie, fabriekshal en leslokaal ontstaan hierdoor doorzichten, complementair aan de nieuwe inzichten die de school wil genereren.

Momenteel werken we aan een ontwerp voor een nieuwe overdekte speelplaats, met behoud van de bestaande "De Coene" spanten.

Het ontwerp van de brandweerkazerne in Puurs start vanuit een pure functionaliteit van het gebouw enerzijds, een machine à travailler, en vanuit een landschappelijke eigenheid anderzijds.

De vooropgestelde eis van een grote centrale hal (de remise) met aan weerskanten een uitrukzone, een vrij hoge slangendroogtoren, de uitbreidbaarheid van de kazerne met slaapvertrekken etc., gekoppeld aan het complexe interne organigram, stuurden het ontwerp in een bepaalde richting: een gebouw met een footprint van 72 op 35 meter met een uitgesproken architecturaal leven. De slangentoren, uitgebreid met een oefentoren, fungeert als een verticaal geheel en werkt als billboard voor het korps en de gemeente. Aan beide zijden krijgt de kazerne 5 meter brede luifels zodat het gebouw zich letterlijk in het landschap inkadert.

Door het beperkte raakvlak van de site met het openbaar domein, vertrekt het landschapsontwerp vanuit de metafoor van estuarium: de complexiteit van verschillende programma’s en doelgroepen genereert diverse stromingen. Deze stromingen, interventiewagens bij uit –en terugkomst, toesnellende vrijwilligers, bezoekers, worden in het ontwerp gematerialiseerd door een eigen ruimtelijke vertaling met materialen, kleine hoogteverschillen, vormen en kleuren.

Het landschapsontwerp genereert vanuit haar eigen logica de beste inplanting voor de kazerne: door ze dwars op de N16 te plaatsen wordt de strook van de uitrukzone prioritair op de andere stromen. Het is bij deze stap dat het ontwerp van de werkmachine en dat van de waterplant elkaar raken.

In de industriezone aan de noordelijke rand van Izegem staat een beschermd monument: het kantoorgebouw van voormalig schoenenfabriek “Eperon d’Or”. Het bakstenen art-decogebouw met sculpturale hoektoren is een embleem van het verleden van de stad als centrum van de schoen- en borstelindustrie.

In een eerste fase biedt het gebouw een unieke kans zich te verzoenen met het verleden. Het voorgebouw, artefact van het collectieve geheugen, bewijst zich als kader voor het tentoon stellen van het verfijnde schoeisel dat er ooit werd geproduceerd: op de eerste verdieping stelt het gebouw in een kamerlogica niet alleen de objecten, maar ook zichzelf tentoon.

Gelijkvloers worden de bestaande garages omgevormd tot een Grand Café. Deze plek heeft, ondanks een directe link met het museumparcour, een open karakter.

De tweede verdieping werd ingericht als administratief niveau met een introverte werksfeer.

Tenslotte plaatsen we een nieuw dakvolume als een gouden doos op het gebouw. Deze ruimte is een panoramische caleidoscoop, lonkend naar de machinestad. Het gouden, met staalplaat beklede volume geeft aan dat er verandering op komst is.

De tweede fase spreidt zich uit over de achterliggende strook van nu nog vervallen fabriekshallen. Een nieuwe organisatie wordt bekomen door het vertalen van twee bestaande artefacten: de traveëen en de gavels. Verschuivingen hierin maken binnentuinen mogelijk. Deze tuinen regelen de eigenheid van de zones in de fabriekshal.

Men vraagt een 19de eeuwse kapel te verbouwen tot een aangepaste school voor jonge delinquenten.

Door het kiezen voor een nieuwe interventie, naast een beschermd monument en binnen een bescherm landschap, wordt een bevestigend pad verlaten. Omringd door een dominante 19de eeuwse vormentaal, wordt met dit ontwerp een uitzondering gemaakt. De jongeren kunnen en hoeven zich ons inziens immers niet met deze context te vereenzelvigen. De sfeer van een in oorsprong ontworpen suikerfabriek en de leefwereld van deze jongens ligt mijlenver van elkaar verwijderd. Met de nieuwe architectuurtaal ontstaat de kans op een fragiele maar substantiële connotatie van het kunnen ‘anders- worden’.

De nieuwbouw wordt vormgegeven vanuit de exclusieve verhouding met de kapel, de instelling en het landschap. De klassenvleugel wordt links van de kapel voorzien. Deze zijde sluit het best aan bij de circulatie vanuit de gesloten instelling. Om een statige oude kerselaar te kunnen behouden wordt het evenwijdige volume lichtjes geroteerd. Dit gebaar geeft een oriëntatie aan het binnengebied; het opent zich naar het weidse landschap.
Eenzelfde beweging speelt zich vervolgens op de 2 hogere verdiepingen af. Dit doen we om enerzijds om in te spelen op de vorm van de kruin maar ook om het specifiek silhouet van de kapel, met zijn zijbeuk, midden interpreteren tot een nieuwe vormentaal.

In tegenstelling tot deze eerder verrassende verschijning van de klassenvleugel, wordt het binnenvolume in de kapel vorm- gegeven vanuit het perspectief van begeleiders en leer- krachten. Het binnenvolume is hun domein. Het bureau van de hoofdleraar, het leraarslokaal, de straf- en studieruimte, werk- en ontmoetingsruimte, keuken en sanitair en ook computerklas worden geherbergd in dit volume.

In het kader van OO 1727A, de vraag naar de uitbreiding van het KTA Hoboken met een nieuwe basisschool, kreeg het ontwerp haar vorm door de organisatie van het bestaande schoolgebouw. De huidige gebruikers, KTA, basisschool de Schakel en de kleuterschool, delen het langgerekte volume en vullen als communicerende vaten het aantal bestaande klassen. Met de uitbreiding volgen we dit organiserend concept: we verlengen het kralensnoer van klassen met nieuwe klassen ‘en fillade’.

Met een kruisvorm als footprint bieden we antwoord op de vraag naar een fasering door een toenemend leerlingenaantal op de groene campus. Met het vastleggen van de footprint, bestendigen we het belang van groen en open ruimte binnen de campus: de kruisvorm biedt de mogelijkheid tot het inrichten van vier unieke binnengebieden.

De polyvalente zaal ontwerpen we als een losstaand voorgebouw aan de ingang van de campus. Het accentueert het scholencomplex aan de kant van de Weerstandslaan en stelt zich op als wachter tussen straat en school.

De basisschool is momenteel verdeeld over verschillende gebouwen. Deze situatie ondermijnt direct het verhoopte beeld van één duidelijke aanwezigheid. Als ontwerpstrategie stellen we voor om een “schoolconcentraat” te creëren van waaruit de organisatorische vernieuwing ontstaat. Dit ontwerp vertrekt van een doorgetrokken verbinding tussen de belangrijkste spelers rond de speelplaats. De opmerkelijke oranjerode gaanderij wordt hierbij als typologie geherinterpreteerd en ingezet om alle klassen in de inpandige vleugel van de oude normaalschool te verbinden met het nieuwe bouwprogramma én met het administratief gebouw.

Zo ontstaat een verbindend element in een typerende U-vorm, dat de verhouding tussen de aangehaalde onderdelen van binnenuit duidelijk stelt: ze horen functioneel (schaal van het gebouw) en op schaal van de site samen. De typologie van de U-vormige gaanderij vind je aan de binnenzijde van de oude normaalschool terug en is in haar essentie eenvoudig en vooral eenduidig: het is de metafoor van een snoer
waaraan je functies rijgt. De verbreedde zijde van de gaanderij omvat 2 van de 6 nieuwe klassen, een nieuw sanitair blok, de gevraagde lift en de trappenpartij.

De overige 4 klassen worden compact gestapeld bovenop de gaanderij. Deze stapeling beschouwen we als een ruimtelijk zeer belangrijk gegeven omdat de open ruimte van de school hierdoor gevrijwaard en herbepaald wordt.

De vraag naar een ruime overdekte speelplaats wordt in het ontwerp deels beantwoordt door het uitgebreide gaanderijconcept. De circulatie op het gelijkvloers is eerder opgevat als een belevingsruimte, eerder dan een functionele schoolgang die klassen
verbindt. Niettemin is er bijkomende overdekte speelplaats mogelijk onder de vorm van een solitaire luifel.

Ontwerp voor een sportloods met grote sporthal, kleine sporthal en uitleendienst gecombineerd met luifel in het kader van po/2009/5132/3

Reorganisatie en nieuwbouw van een bibliotheek, schouwburg, academie en gemeenschapcentrum in het kader van OO 1606

This is a house for mister Van Colen, a busy vet and homebuilder at the same time. It is located in Wingene, a typical West-Flemish country town. The building plot adjoins a spit of valuable agricultural land. The street forms the winter bed of this natural landscape and is therefore situated higher than the actual plot.
It is a typical Flemish reflex to elevate ones private parcel. The landscape towards the street is, in that way, reshaped into a chain of little artificial hills, each carrying a private dwelling. Every man for himself, God for us all.
The "Van Colen" house, however, deviates from this over-all principle because it is inserted onto the natural ground level, lower than the street. This attitude disassociates the house immediately from its neighbors and thus, the average way of building/ architectural stereotype in the Flemish countryside.

The preservation of the existing topography is a first and clear design-guideline. It leads directly to a different planning of the program of this dwelling: the living-area is situated on the first floor, the bedrooms are located on the ground floor with immediate access to the garden and fields. If you look at it from the street, most of the living takes place at a "bel-étage". A (not yet constructed) bridge/walkway connects the street and living area. Thanks to the principle of the "bel étage", the kitchen and living room have a panoramic view on the surrounding meadows.
The second design-guideline introduces the well-known Flemish stable typology: an industrial ready-made steel structure built in no time.
Under this stack, the homebuilder has organized his own housing, building the rooms brick by brick.
This way of working stretches the building-period for sure. However, we prefer the commitment of this homebuilder, which is intriguing to watch, rather than a "normal" building-process, regardless of the pure aesthetic consequences. The house is by definition never finished.

This is not nice-nice design.

Dit is een woning voor een veearts-zelfbouwer. De site is gelegen in het buitengebied van Wingene, een typisch (West) Vlaamse plattelandsgemeente. De site grenst aan een waardevol agrarisch gebied.
Aangezien de straat de winterbedding van een beekje vormt, bestaat de typische vlaamse reflex erin om de bouwgrond ter grootte van het eigen perceel op te hogen. Hierdoor ontstaan aan de straatzijde allemaal "hopen" met een huis op. Ieder voor zich, God voor ons allen. Dit hebben we niet gedaan waardoor de woning vanaf de eerste ontwerpzet afwijkt van zijn buren en meer algemeen van het gemiddeld bouwen in een typisch Vlaamse buitengebied.

We behouden met andere woorden de bestaande topografie. Dit heeft geleid tot een andersoortige indeling van de woonst: het leven gebeurt op +1, het slapen op het gelijkvloers. Ten opzichte van de straat echter, die met haar pas zo tussen het gelijkvloers en het eerste niveau zweeft, leeft men in een bel etage. Een nog ontbrekende "loopbrug" maakt de verbinding tussen straat- en leefniveau. Door dit bel etage principe, krijgt de leefruimte een erg breed zicht op de omgevende akkers en weiden.

De tweede ontwerpzet introduceert de welgekende staltypologie: een industriele "ready-made" stalen structuur werd in een mum van tijd op de bouwgrond opgetrokken. In plaats van een invulling met bardage-platen, zoals bij alle boerderijen in omstreken het geval is, werd onder deze herkenbare typologie een woning geschoven. De opdrachtgever heeft deze volgens plan en aanwijzingen van de ontwerpers voor een groot deel zelf gebouwd. Dat rekte het bouwproces enigszins maar het engagement van deze zelfbouwende familie was dan ook veel intenser en intrigerender dan bij een normaal bouwproces.

Dit is geen "design". Dit is authentieke nestvorming.

Dit project omvat de restauratie en reconversie van de als monument beschermde loods 22 aan de Voorhaven in de Gentse Muide-Meulestede wijk. Deze loods vormt samen met loodsen 20 en 23 de enige overgebleven constructies op de kades van de Voorhaven. Ze werden op het eind van de 19de eeuw opgetrokken als op-en overslagloods van katoen die massaal aangevoerd werd om de op volle toeren draaiende Gentse textielindustie te voeden. Halfweg de 20ste eeuw verloren ze hun functie ten voordele van de noordwaartse uitbreiding van de haven, met zware aftakeling en zelfs gedeeltelijke afbraak (van loodsen 21 en 24) tot gevolg.
Dankzij nieuwe visies over de reconversie van industriële sites en de gestructureerde en voortdurende inzet van het private initiatief ontstond er eind jaren 80 een fundamentele kentering aan de Voorhaven. Verschillende pakhuizen werden ondertussen herbestemd en brachten nieuwe impulsen in de wijk. Met de reconversie van de loods 22 en de aanpalende Loods 23 worden de meest prominente artefacten van het industrieel verleden volledig geherwaardeerd.

De loods meet 100 bij 40 meter en dit over 3 bouwlagen. De halfondergrondse baksteen kelder draagt een uiterst lichte, hyperstatische stalen bovenbouw. Het dakvlak wordt gevormd door een dubbele rij Polonceau spanten die telkens 20m overspannen. Een rondom rond 5m uitkragende luifel (om het katoen tijdens laden en lossen tegen regen te beschermen) draagt bij tot het zeer specifieke silhouet van de loods.
De gelijkvloerse verdieping is bestemd voor handel en diensten die vanaf de half-bovengrondse sokkel rondom toegankelijk zijn. De ruimtes kijken uit over de kades, de voorhaven en de wijk. De verdieping biedt ruimte aan 20 woonlofts, ontsloten vanuit 2 inkompartijen.
Elke ingreep moet zich meten met enerzijds de dominante logica van de structuur: een strak kolommen-en balkengrid en anderzijds de schaal van de loods en de site: industrieel en groots.
De ontwerpzetten zijn dan ook telkens ‘afgewogen’ en delicaat zoekend naar één juiste ingreep met een maximum aan rendement; financieel én architecturaal.

Het voorontwerp van de aanpalende 'zusterloods' 23 is ondertussen aangevat.

My own private Idaho.
In 2003 werd de warmwaterroterij aangekocht. Het industrieel erfgoed, getuige van een verloren economie, was met de jaren omgebouwd tot een zwijnenfokkerij op 2 niveau's en lag er in 2003 ronduit vervallen bij. Bovendien stond de hele site op de Inventaris voor Leegstand en Verwaarlozing. Geen bank die wil investeren in zoiets..

In een eerste ronde werd al het overtollige weggebroken en de (beton)structuur zuiver gezet. Architectonische liposuctie. Binnenruimten werden buitenruimte, verhoogde terrassen, buitenkamers of terug weide.

In een tweede ronde, die momenteel loopt, wordt de zaal op niveau (waar ooit de grote vlasmachine stond) wind- en waterdicht gemaakt. We gebruiken "boerentechnieken": grote serreglazen schuifdeuren sluiten de kopse kanten af. In deze grote ruimte voorzien we een existenz minimum voor een volwaardige werkplek.

Ondertussen zijn de weiden rondom terug gecultiveerd.

Dit is geen design, dit is authentieke "nestdrang" .

Project Quadrat is het product van een reeks beperkende randvoorwaarden en een streng eisenpakket opgesteld door Quadrat NV, een bedrijf dat zich toespitst op de ontwikkeling voor software voor ziekenhuiskundige toepassingen.

Stedenbouwkundig voorziet het BPA een bouwzone van 30 × 34 meter met aan de voorzijde een extra rechthoek van 12 × 14 meter. De maximale enveloppe wordt bepaald door een setback onder 45 graden vanaf 5 meter kroonlijsthoogte met een maximale hoogte van 10 meter.

Met deze voorwaarden wordt een eenvoudig volume spel gespeeld: een uitkragende balk, liggend op een platte schijf, kijkt uitdagend naar de aanpalende steenweg. Tegelijk zoneert het de inkom als luifel. Deze heldere kop, bestemd voor directie, is in evenwicht met het andere, donkere eind van de balk, bestemd voor de afdeling ontwikkeling.

De gelijkvloerse platte schijf van 34 × 40 meter wikkelt zich rond een centrale patio. Secundaire functies worden rond deze volledig beglaasde patio georganiseerd. Hierdoor ontstaat een orthogonale doorkijk die de verschillende delen van het gebouw visueel met elkaar verbindt.

Het ontwerp voor een gebouw voor Belgosuc poogt op een zinvolle wijze met de idee van industrieel bouwen om te springen. Het gebouw, bestemd als kantoorgebouw voor 20 personeelsleden, wordt los van elk bestaand volume ingeplant. De vraag naar uitbreidbaarheid wordt in de hoogte opgelost: bouwvoorschriften laten een gevelhoogte van 15 meer of vier bouwlagen toe. De eerste twee werden gerealiseerd.

Het grondvlak is een vierkant met zijde 18,9 meter, verder onderverdeeld in negen vierkanten met zijde 6,3. Deze maatvoering bepaalt de constructieve opzet van het gebouw: het laat een eenvoudige betonstructuur toe en dirigeert de verdeling in kantoorruimtes. Het centrale vierkant is open en vormt een patio.

Het volume werd omwikkeld met een glazen gevel. Elke materialiteit (kleur, textuur, licht) en expressie (ritme, dynamiek, zicht) ontstaat vanuit deze gevel. Deze”interface” werkt als een filter en daagt de conforme vlakheid van de context, waarin het gebouw staat, uit.

Als laatste element werd het aspect diepte geïntroduceerd. De gevel kraagt als een glazen stolp een meter over de betonstructuur uit, waardoor wordt bijgedragen aan de verzelfstandiging van structuur en gevel.

Een rationeel ontwerp als antwoord op de wedstrijdvraag hoe men hedendaagse architectuur in Brugge kan introduceren. Dat doe je alvast niet met een "moderne" gevel- architectuur, zeker niet wanneer het huisje samen met twee andere een duidelijk geheel vormt. Het ontwerp vertrekt vanuit de vraagstelling wat hedendaags wonen in deze historisch en toeristisch beladen stad en dit krappe 19de eeuwse pand kan betekenen.
De oude kameropbouw van de nauwelijks vier meter brede arbeiderswoning moest eraan geloven. Een zelfdragend stalen volume wordt als een nieuw 'frame' in de oude woning geschoven, een functiekast wordt vervolgens tegen de gemene muur aangedrukt, licht- spleten worden uit het dak gesneden. Een groot guillotineraam opent de achterzijde van het nieuwe blokje in één beweging. Het bedvolume tipt net buiten het beschermd volume.
Aan de straatzijde is de ingreep quasi onzichtbaar maar binnenin schuilt een piepkleine cocon.

Na een goed jaar intensief overleg met de dienst stedenbouw van de stad Brugge werd de bouwvergunning verkregen. Een gedetailleerde opmaak van een uitvoeringsdossier, vergelijkbaar met dit van een meubel, volgde; alles werd uitgetekend op schaal 1/1. De steenrijke opdrachtgever, die zich via de wedstrijd verbonden had het project uit te voeren, liet zich een week voor de aanvang van de werken failliet verklaren.